Mən elə insanam ki, həmişə biliklərimi sınamağı sevmişəm. Uşaq vaxtı məktəbdə bilik yarışları olardı, hamı qaçardı, mən qalmaq istəyərdim. Sonra universitetdə "Nə? Harada? Nə zaman?" oynadıq bir müddət, komandamız hətta şəhər birinciliyində üçüncü yer tutmuşdu. İndi otuz iki yaşım var, bankda işləyirəm, kreditlərə baxıram, rəqəmlər arasında gün keçir. Amma o bilik həvəsi hələ də içimdədir. Axşamlar evdə oturanda tez-tez viktorinalara baxıram, suallara cavab verirəm, özümü sınayıram. Həyat yoldaşım gülür mənə: "Sən nə vaxtsa "Kim milyonçu olmaq istəyər"ə gedəcəksən, qazanacaqsan o milyonu". Mən də gülürəm, bəlkə həqiqətən də?
Keçən ay idi, ramazan ayı idi, işdən tez çıxırdıq, evdə çox vaxtım olurdu. Bir axşam iftar vaxtı idi, həyat yoldaşımla süfrə arxasında oturmuşduq, yemək yeyirdik, söhbət edirdik. Sonra o yatmağa getdi, mən bir az televizora baxmaq istədim, amma heç nə maraqlı deyildi. Telefonu əlimə alıb internetdə gəzinməyə başladım, birdən bir reklam gördüm –
mostbet quiz
keçirildiyi yazılmışdı reklamda. "Bilik yarışması, canlı suallar, real uduşlar" – bu sözlər məni cəlb etdi. Tıkladım reklama, apardı məni səhifəyə. Oxudum, öyrəndim ki, hər axşam canlı viktorina olur, suallara cavab verənlər pul qazanır. Ürəyim döyünməyə başladı. Bu mənim işimdi, mən bunu bacarıram.
Qeydiyyatdan keçdim mostbet-də, bir az pul yatırdım hesaba – əlli manat, nə olacaq görək. Sonra başladım gözləməyə axşamı. Saat onda başlayırdı viktorina. Həyəcanlı idim, elə bil imtahana girəcəkdim. Həyat yoldaşıma dedim, bu axşam məni narahat etmə, mənim işim var. O da təəccübləndi, nə işi ola bilər axşam saat onda? Amma bir şey demədi. Saat on idi, mən telefonda mostbet quiz bölməsini açdım, suallar gəlməyə başladı. İlk sual asan idi – coğrafiyadan, ikinci də asan, üçüncü, dördüncü. On sualın hamısına düz cavab verdim. Qazandım – iyirmi manat. Az idi, amma xoş idi. Ən əsası, mən özümü sınadım, bildiklərimi göstərdim.
Həmin gündən sonra hər axşam mostbet quiz-də iştirak etdim. Həyat yoldaşıma dedim nə olduğunu, o da maraqlandı, birlikdə başladıq baxmağa. O da suallara cavab verirdi, mən də, kim daha çox bilir yarışırdıq. Çox əyləncəli idi. Suallar müxtəlif mövzulardan olurdu – tarix, coğrafiya, incəsənət, idman, kino, musiqi. Mənim üçün ən asanı tarix və coğrafiya idi, həyat yoldaşım isə kino və musiqidə məni keçirdi. Birlikdə əla komanda olduq. Hər axşam qazanırdıq bir az pul – on manat, iyirmi manat, bəzən əlli manat. Çox deyildi, amma prosesin özü daha dəyərli idi. Axşamlar televizora baxıb vaxt keçirmək əvəzinə, birlikdə öyrənir, müzakirə edir, yarışırdıq.
Və bir gün o an gəldi. Cümə axşamı idi, xüsusi viktorina elan edilmişdi – "Çempionlar Liqası" adlanırdı. İki yüz sual, beş saat davam edəcəkdi, ən çox düzgün cavab verənlər böyük mükafatlar qazanacaqdı. Həyat yoldaşımla baxdıq bir-birimizə, dedik: "Cəhd edək?" Başladıq. İlk saat çox yorucu idi, suallar bir-birinin ardınca gəlirdi, beyin işləməli idi dayanmadan. İkinci saat bir az ara verdik, çay içdik, qoz yedik, güc topladıq. Üçüncü saatda ən çətin suallar gəlməyə başladı – elə mövzular vardı ki, heç eşitməmişdik. Bəzən təxmin edirdik, bəzən düz çıxırdı, bəzən yanılırdıq. Dördüncü saatda artıq gözlərimiz yumulurdu, amma dayana bilmirdik, çünki reytinq cədvəlində yüksəklərdə idik. Beşinci saat isə əsl mübarizə idi – hər sual ölüm-dirim savaşıydı.
Viktorina bitdi. Ekranda yazıldı: "Siz 187 suala düzgün cavab verdiniz. Bu, ümumi reytinqdə 3-cü yer deməkdir". Nəfəsim kəsildi. Üçüncü yer. Bu nə deməkdi? Mükafat nə qədərdi? Bir neçə dəqiqə gözlədik, sonra açıqlandı – üçüncü yerə on beş min manat mükafat verilirdi. On. Beş. Min. Manat. Həyat yoldaşımla bir-birimizə sarıldıq, ağladıq, güldük, nə edəcəyimizi bilmədik. O gecə yata bilmədik, səhərə kimi danışdıq, planlar qurduq, xəyallar qurduq.
Səhər işə getməliydim, amma getmək istəmirdim. Getdim, amma beynim evdə idi, o pulda idi, həyat yoldaşımın yanında idi. Axşam evə qayıdanda gördüm ki, həyat yoldaşım artıq plan qurub – bu pulla biz uzun müddətdir istədiyimiz mənzilə ilk ödənişi edə bilərik. Doğru idi, kirayədə yaşamaqdan bezmişdik, öz evimiz olsun istəyirdik, amma pul yığa bilmirdik nə cür. İndi isə bu pul, bu bilik sayəsində qazandığımız pul, bizə o qapını açdı.
Həftə sonu getdik mənzil baxmağa, bəyəndik birini, müqavilə bağladıq, ilk ödənişi etdik. İndi öz evimiz var. Balacadır, amma bizimdir. Divarları bizimdir, pəncərələri bizimdir, qapısı bizimdir. Hər axşam o evdə oturanda, çay içib mostbet quiz-də iştirak edəndə, düşünürəm – bu ev hardan gəldi? Bilikdən gəldi. Öyrənməkdən gəldi. Maraqlanmaqdan gəldi. Və bir az da şansdan, əlbəttə.
İndi hələ də hər axşam mostbet quiz-də iştirak edirəm. Həyat yoldaşımla birlikdə. Artıq öz evimizdə, öz rahat kreslomuzda oturub suallara cavab veririk. Bəzən uduruq, bəzən uduzuruq, vecimizə deyil. Çünki ən böyük uduşumuzu artıq qazanmışıq – o axşam, o beş saatlıq yarışda, o 187 düzgün cavabda. Və o uduş bizə yeni bir həyat, yeni bir ev, yeni bir ümid verdi. Kim bilir, bəlkə bir gün birinci yer də gələr? Bəlkə otuz min, əlli min, yüz min? O zaman nə edəcəyik, bilmirəm. Amma bir şey bilirəm – mostbet quiz mənə sadəcə pul vermədi, mənə həyat yoldaşımla birlikdə keçirdiyim dəyərli anlar verdi, mənə özümü sınamaq fürsəti verdi, mənə biliklərimin nəyə qadir olduğunu göstərdi. Və bu, heç bir pulla ölçülməz.